منوی اصلی
دانستنیهای علمی
از دیروز درس بگیر، در امروز زندگی کن و به فردا امیدوار باش
  • A.Arjmand دوشنبه 30 مرداد 1396 10:21 نظرات ()
    هیچ‌چیز مثل حس آزاردهنده‌ی حالت تهوع نمی‌تواند یک سفر جاده‌ای را خراب کند. اما نباید به خاطر تجربه این احساس آنقدرها ناراحت شویم چون این نشان می‌دهد که مغزمان کارش را خوب انجام می‌دهد.

    Image result for trip by car

    محققان در تحقیقات اخیر پی برده‌اند که حالت تهوع می‌تواند نتیجه واکنش مغز به مسمومیت ناگهانی باشد. البته، مغز ما تصور می‌کند که مسموم شده‌ایم.
    دانشمندان می‌گویند وقتی که ما درون یک خودرو هستیم، مغزمان پیام‌های متناقضی درباره محیط پیرامون‌مان می‌گیرد، درست مثل زمانی که مسموم شده‌ایم. ما همه می‌دانیم که بالا آوردن آسان‌ترین روش برای خارج کردن هرگونه زهر و سمومی از بدن‌مان است. حالا چرا مغز ما در خودرو این‌قدر سردرگم می‌شود؟

    کارشناسان فکر می‌کنند که علت این پدیده این است که انسان‌ها سفر در وسیله‌هایی مثل خودرو، اتوبوس و کشتی را در سال‌های اخیر آغاز کرده‌اند، به همین دلیل مغزهای ما هنوز کاملا با این فعالیت‌ها وفق نیافته‌اند.
    علیرغم اینکه ما در خودرو، اتوبوس یا قایق در حال حرکت هستیم، اما اکثر حواس‌‌ ما همچنان فکر می‌کنند که بدن‌مان ساکن است. و البته وقتی که در صندلی یک خودرو نشسته‌ایم، درواقع ساکن هستیم.

    در عین حال، مغز ما به لطف حسگرهای تعادل ما در گوش‌مان (همان تیوب‌های کوچک مایع در گوش داخلی) این را هم می‌داند که ما با سرعت خاصی به جلو حرکت می‌کنیم. مایع درون این تیوب‌ها به این طرف و آن طرف حرکت می‌کند و نشان می‌دهد که ما حرکت می‌کنیم، اما واقعیت این است که ما یک جا ساکن نشسته‌ایم. به همین دلیل مغز پیام‌های متناقضی دریافت می‌کند.
    در این میان، قسمتی از مغز به نام تالاموس باید این اطلاعات را کنار هم قرار دهد و بفهمد که چه خبر است، اما اغلب اوقات به این نتیجه می‌رسد که سم این وضعیت را به بار آورده. در نتیجه ما باید کنار جاده توقف کنیم تا از حس آزاردهنده حالت تهوع خلاص شویم.
    آخرین ویرایش: جمعه 12 آبان 1396 13:33
    ارسال دیدگاه
  • A.Arjmand یکشنبه 29 مرداد 1396 13:36 نظرات ()
    تحقیقات جدید نشان داده‌اند که عملکرد تحصیلی، توانایی خواندن و IQ پایه و اساس ژنتیکی دارند. این تحقیقات به باور عامه حاکی از این که هوش و دیگر ظرفیت‌‌های شناختی مرتبط توسط ژن ما تعیین می‌شود، قوت می‌دهد.
    این باعث شده که عده‌ای از افراد اهمیت تحصیل را رد کنند چرا که معتقدند صرف هزینه برای تحصیل و آموزش تاثیری زیادی روی توانایی‌های طبیعی ما ندارد. اما ژن سرنوشت ما را تعیین نمی‌کند. شواهد خوبی وجود دارد که نشان می‌دهد عوامل محیطی می‌توانند روی تحصیلات ما تاثیر بگذارند.


    Image result for crazy student

    اغلب اوقات نحوه تاثیر ژن روی هوش نادیده گرفته می‌شود. ژن‌ها می‌توانند به شکل‌های متنوعی عمل کنند تا تاثیرات‌شان را ایجاد کنند. بعضی از ژن‌ها شاید ترکیبات شیمیایی مغز را تغییر دهند تا یک فرد بهتر بتواند یاد بگیرد. دیگر ژن‌ها می‌توانند تفاوت‌های رفتاری ایجاد کنند که در نتیجه آن افراد محیط‌های انگیزه‌دهنده‌تری را برای خودشان انتخاب می‌کنند.
    این احتمال هم وجود دارد که ژنتیک هوش در کنار ژنتیک تاثیرات محیط کار می‌کند. یعنی در ژنتیک هوش ما، تربیت و پرورش هم به همان اندازه توانایی‌های مادرزادی‌مان اهمیت دارد.

    در زمینه ژنتیک رفتاری، هوش بیشتر از  هر موضوع دیگری مطالعه می‌شود. این فاکتور با مشخصه‌های دیگری از درآمد گرفته تا طول عمر و احساس خوشبختی ارتباط مستقیم دارد.
    ژن‌ها می‌توانند تغییراتی در رشد مغز ایجاد کنند. اما آنها همچنین می‌توانند افراد را مستعد این سازند که انواع مختلفی از محیط را تجربه کنند. انسان‌ها به شکل‌های متفاوتی رفتار می‌کنند که می‌تواند بر محیط‌شان تاثیر بگذارد. تفاوت‌های شخصیتی تعیین می‌کند که آیا یک بچه اعتماد به نفس دارد که در یک کلاس فوق برنامه شرکت کند یا خیر. به عبارت دیگر، تفاوت در خلق و خوی کودکان بر منابع کمکی که آنها برای خودشان برمی‌گزینند تاثیر می‌گذارد.

    افرادی که اجتماعی هستند در مقایسه با کسانی که دوست دارند تنها باشند، وقت کمتری را برای فراهم کردن یک محیط دانشگاهی برای خودشان صرف می‌کنند. اگر تفاوت‌های شخصیتی به این شکل با عملکرد تحصیلی ارتباط داشته باشند، بنابراین تاثیرات ژنتیکی مربوطه هم به عنوان ژن‌های هوش تلقی می‌شوند.
    هنوز باید تحقیقات بیشتری انجام شود تا عوامل محیطی تاثیرگذار و مرتبط با ژن کشف شوند. اما در اینکه محیط زندگی می‌تواند بر هوش ما تاثیر داشته باشد، شکی نیست.
    آخرین ویرایش: جمعه 12 آبان 1396 13:33
    ارسال دیدگاه
  • امیررضا اخروی یکشنبه 22 مرداد 1396 01:10 نظرات ()
     دست از هر کاری که دارید بردارید و سعی کنید خودتان را غلغلک بدهید. غیر ممکن است! درست است؟ اما گاهی اوقات با بیان اینکه غلغلک داده می‌شوید، اقدام و لمس یکی از دوستان؛ شما غلغلکتان می‌گیرد و تمام بدنتان به لرزه در می‌آید.ولی چرا نمیتوانید خودتان را با غلغلک بخندانید؟؟؟

    Related image

    بدون شک این موضوع مربوط به مخچه هر انسان می‌شود! پیش از آنکه دلیل این که چرا ما نمی‌توانیم خودمان را غلغلک بدهیم را بررسی کنیم، بگذارید اول ببینیم ماهیت غلغلک چیست؟ و چرا گاهی اوقات باعث به لرزه افتادن بدن ما می‌شود؟
    طبق نظر سارا جین بلک مور، عصب‌شناس دانشگاه لندن در بریتانیا؛ دو قسمت در مغز مسئول پردازش غلغلک هستند. اول (somatosensory cortex) می‌باشد که مسئول شناسایی لمسی است و دوم قشر قدامی (anterior cingulate cortex) که مسئول پردازش این لذت هستند. هر دوی این نواحی برای تحریک سیستم عصبی شما، زمانی که فردی یا چیزی شما را تحریک می‌کند، در هماهنگی با یکدیگر کار می‌کنند.
    در حقیقت دو نوع غلغلک وجود دارد. گارگلیسیس(Gargalesis) یک نوع شدید غلغلک است که باعث خنده و حرکات غیرقابل کنترل بدن می‌شود ولی knisems  مدل دومی است که شما را به آرامی غلغلک می‌دهد و باعث فرار از غلغلک و باعث شانه خالی نمودن از آن می‌گردد. جالب این هست که غلغلک برای اغلب ما احساس خوشایندی نیست اما ما همچنان می‌خندیم. مثل زمانی که بهترین لطیفه دنیا را شنیده باشیم. اما چرا؟ طبق بررسی‌های انجام شده در سال 2013  توسط محققین آلمانی مشخص شد که تحریک قسمتی از مغز به نام Rolandic Operculum هنگام غلغلک یا شنیدن یک موضوع خنده‌دار، باعث خندیدن و احساس لذت می‌گردد (ناحیه‌ای در مغز که مسئول واکنش‌های عاطفی و شنیداری است).
    شاید بتوان گفت که اجداد و نیاکان ما از غلغلک به عنوان ابزاری دفاعی استفاده نموده و هنگام شکست به فرد غالب نشان داده‌اند که غلغلکشان می‌آید و از کشته شدنشان جلوگیری می‌کرده‌اند.
    حال که با جنبه فیزیولوژی غلغلک آشنا شدیم، پس چرا قادر به غلغلک دادن خود نیستیم؟ دلیل موضوع این است که مخچه ما با توجه به اینکه  از موضوع خبر دارد به اصطلاح ضد حمله غلغلک را پیشتر اجرا نموده و شما با غلغلک دادن خود از موضوع رهایی پیدا می‌کنید.
    بلک مور به نشریه ساینتفیک امریکن چنین گفت: “مطالعات ما در دانشگاه لندن نشان داد که مخچه قادر است محرک غلغلک خودی را از غیرخودی تشخیص دهد. در اصل زمانی که خود را غلغلک می‌دهید؛ احساس درونی، موضوع را پیش‌بینی کرده و این پیش‌گویی در جهت خنثی نمودن غلغلک به کار می‌رود.” به عبارت دیگر، مخچه شما که به مانیتورینگ حرکات فیزیکی شما می‌پردازد، از حرکت دست شما یا (پری که برای این منظور بر می دارید) آگاه است. به همین دلیل حس موضوع از پیش خنثی می‌گردد و به عنوان عاملی تهدیدکننده به حساب نمی‌آید.
    علی رغم اینکه غلغلک یک بدشانسی به نظر می‌آید، اما چنانچه بین زمان حرکت غلغلک دهنده و احساس آن یک وقفه ایجاد کنید قادر خواهید بود بطور کلی بر موضوع فائق آیید. به منظور تکمیل موضوع، شما به یک روبات نیاز دارید که حرکت شما را به تاخیر اندازد.
    بلک مور به نشریه امریکن ساینتیس گفت: “مطالعات بیشتر در این خصوص با استفاده از روبات‌ها نشان می‌دهد که وجود یک تاخیرانداز کوچک بین حرکت دست شما و حس غلغلک شما ممکن است به شما احساس غلغلک بدهد. در واقع هر چه تاخیر بیشتر باشد، احساس غلغلک بیشتر خواهید داشت. بنابراین این امکان وجود داردکه بتوانید خودتان را غلغلک بدهید، در صورتی که از دو روبات بتوانید استفاده کنید! اینجاست که نقش فعال مخچه شما در موضوع پیش‌بینی غلغلک بسیار مبرهن می‌گردد .
    آخرین ویرایش: جمعه 12 آبان 1396 13:35
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 6 1 2 3 4 5 6