تبلیغات
دانستنیهای علمی - مطالب امیررضا اخروی
منوی اصلی
دانستنیهای علمی
از دیروز درس بگیر، در امروز زندگی کن و به فردا امیدوار باش
  • امیررضا اخروی یکشنبه 22 مرداد 1396 01:10 نظرات ()
     دست از هر کاری که دارید بردارید و سعی کنید خودتان را غلغلک بدهید. غیر ممکن است! درست است؟ اما گاهی اوقات با بیان اینکه غلغلک داده می‌شوید، اقدام و لمس یکی از دوستان؛ شما غلغلکتان می‌گیرد و تمام بدنتان به لرزه در می‌آید.ولی چرا نمیتوانید خودتان را با غلغلک بخندانید؟؟؟

    Related image

    بدون شک این موضوع مربوط به مخچه هر انسان می‌شود! پیش از آنکه دلیل این که چرا ما نمی‌توانیم خودمان را غلغلک بدهیم را بررسی کنیم، بگذارید اول ببینیم ماهیت غلغلک چیست؟ و چرا گاهی اوقات باعث به لرزه افتادن بدن ما می‌شود؟
    طبق نظر سارا جین بلک مور، عصب‌شناس دانشگاه لندن در بریتانیا؛ دو قسمت در مغز مسئول پردازش غلغلک هستند. اول (somatosensory cortex) می‌باشد که مسئول شناسایی لمسی است و دوم قشر قدامی (anterior cingulate cortex) که مسئول پردازش این لذت هستند. هر دوی این نواحی برای تحریک سیستم عصبی شما، زمانی که فردی یا چیزی شما را تحریک می‌کند، در هماهنگی با یکدیگر کار می‌کنند.
    در حقیقت دو نوع غلغلک وجود دارد. گارگلیسیس(Gargalesis) یک نوع شدید غلغلک است که باعث خنده و حرکات غیرقابل کنترل بدن می‌شود ولی knisems  مدل دومی است که شما را به آرامی غلغلک می‌دهد و باعث فرار از غلغلک و باعث شانه خالی نمودن از آن می‌گردد. جالب این هست که غلغلک برای اغلب ما احساس خوشایندی نیست اما ما همچنان می‌خندیم. مثل زمانی که بهترین لطیفه دنیا را شنیده باشیم. اما چرا؟ طبق بررسی‌های انجام شده در سال 2013  توسط محققین آلمانی مشخص شد که تحریک قسمتی از مغز به نام Rolandic Operculum هنگام غلغلک یا شنیدن یک موضوع خنده‌دار، باعث خندیدن و احساس لذت می‌گردد (ناحیه‌ای در مغز که مسئول واکنش‌های عاطفی و شنیداری است).
    شاید بتوان گفت که اجداد و نیاکان ما از غلغلک به عنوان ابزاری دفاعی استفاده نموده و هنگام شکست به فرد غالب نشان داده‌اند که غلغلکشان می‌آید و از کشته شدنشان جلوگیری می‌کرده‌اند.
    حال که با جنبه فیزیولوژی غلغلک آشنا شدیم، پس چرا قادر به غلغلک دادن خود نیستیم؟ دلیل موضوع این است که مخچه ما با توجه به اینکه  از موضوع خبر دارد به اصطلاح ضد حمله غلغلک را پیشتر اجرا نموده و شما با غلغلک دادن خود از موضوع رهایی پیدا می‌کنید.
    بلک مور به نشریه ساینتفیک امریکن چنین گفت: “مطالعات ما در دانشگاه لندن نشان داد که مخچه قادر است محرک غلغلک خودی را از غیرخودی تشخیص دهد. در اصل زمانی که خود را غلغلک می‌دهید؛ احساس درونی، موضوع را پیش‌بینی کرده و این پیش‌گویی در جهت خنثی نمودن غلغلک به کار می‌رود.” به عبارت دیگر، مخچه شما که به مانیتورینگ حرکات فیزیکی شما می‌پردازد، از حرکت دست شما یا (پری که برای این منظور بر می دارید) آگاه است. به همین دلیل حس موضوع از پیش خنثی می‌گردد و به عنوان عاملی تهدیدکننده به حساب نمی‌آید.
    علی رغم اینکه غلغلک یک بدشانسی به نظر می‌آید، اما چنانچه بین زمان حرکت غلغلک دهنده و احساس آن یک وقفه ایجاد کنید قادر خواهید بود بطور کلی بر موضوع فائق آیید. به منظور تکمیل موضوع، شما به یک روبات نیاز دارید که حرکت شما را به تاخیر اندازد.
    بلک مور به نشریه امریکن ساینتیس گفت: “مطالعات بیشتر در این خصوص با استفاده از روبات‌ها نشان می‌دهد که وجود یک تاخیرانداز کوچک بین حرکت دست شما و حس غلغلک شما ممکن است به شما احساس غلغلک بدهد. در واقع هر چه تاخیر بیشتر باشد، احساس غلغلک بیشتر خواهید داشت. بنابراین این امکان وجود داردکه بتوانید خودتان را غلغلک بدهید، در صورتی که از دو روبات بتوانید استفاده کنید! اینجاست که نقش فعال مخچه شما در موضوع پیش‌بینی غلغلک بسیار مبرهن می‌گردد .
    آخرین ویرایش: جمعه 12 آبان 1396 13:35
    ارسال دیدگاه
  • ماده تعاریف زیادی دارد اما شایع ترین تعریف این است که ماده چیزیست که جرم دارد و فضا را اشغال می کند. همۀ اشیای فیزیکی که از ماده تشکیل شده اند شامل اتمها می شوند که به نوبه خود شامل الکترونها، پروتون ها و نوترون ها می باشد.
    این ایده که ماده از ذراتی تشکیل شده است از زمان فیلسوفانی چون دموکریتوس (۴۷۰ الی ۳۲۰ قبل از میلاد) و لئوکیپوس (۴۹۰ قبل از میلاد) شکل گرفته است.

    Image result for physics

    مثال هایی از ماده و غیر ماده

    ماده از اتمها تشکیل شده است. ساده ترین اتم ایزوتوپی از هیدروژن تشکیل شده از فقط یک پروتون است که پروتیوم نام دارد. اگرچه ذرات زیر اتمی مثل پروتون ها اغلب به عنوان شکلی از ماده عنوان نمی شوند پروتیوم را می توانید یک استثنا در نظر بگیرید. (هر چند عده ای الکترون ها و نوترون ها را نیز شکلی از ماده می دانند.) در حالت کلی هر چیزی که از اتمها تشکیل شده باشد ماده است، مانند:
    اتمها: هیدروژن، هلیوم، کالیفرنیوم، اورانیوم
    مولکول ها: آب، گاز ازن، نیتروژن، ساکاروز
    یون ها: یون سولفات و یون کلسیم
    پلیمرها و ماکرومولکول ها: سلولز، پروتئین ها، DNA، کیتین
    مخلوط ها: آب و روغن، نمک و شن، هوا
    اشکال پیچیده: میز، هواپیما، توپ
    در حالیکه پروتون ها، نوترون ها و الکترون ها اجزا سازندۀ اتمها هستند خود این ذرات در دسته ای به نام فرمیون ها طبقه بندی می شوند. کوراک ها و لپتون ها معمولا شکلی از ماده در نظر گرفته نمی شوند هر چند با تعاریف خاصی از ماده مطابقت دارند. در بیشتر موارد ساده تر است که بیان کنیم ماده از اتمها تشکیل شده است.
    پاد ماده نیز اگر چه در برخورد با ماده معمولی آن را از بین می برد اما نوعی از ماده محسوب می شود. پاد ماده به صورت طبیعی در مقادیر بسیار اندک روی زمین وجود دارد.
    و در نهایت چیزهایی هستند که جرمی ندارند یا لااقل جرم سکونشان صفر است و ماده محسوب نمی شوند همانند: نور، صدا، گرما، افکار، رویاها، احساسات,...
    فوتون ها جرم ندارند بنابراین مثالی از چیزهایی که در فیزیک ماده محسوب نمی شوند، هستند.
    حالات ماده
    ماده در حالت های مختلفی می تواند وجود داشته باشد: جامد، مایع، گاز و پلاسما. بیشتر مواد می توانند بر اساس میزان گرمائی که جذب می کنند یا از دست می دهند از حالتی به حالت دیگر تغییر کنند. حالت های دیگری از ماده نیز افزون بر ۴ حالت ذکر شده وجود دارد مانند: چگالش بوز-اینشتین، مایع های فرمیونی و پلاسمای کوارک-گلوئون.

    فرق ماده با جرم
    توجه داشته باشید در حالی که ماده جرم دارد اما این دو واژه معادل یکدیگر نیستند. ماده بقا ندارد در حالیکه جرم در سیستم های بسته بقا دارد. بر اساس تئوری نسبیت ماده در یک سیستم بسته می تواند ناپدید شود، اما جرم نه تولید و نه از بین می رود (هر چند می تواند به انرژی تبدیل شود)، به عبارت دقیق تر مجموع جرم و انرژی در یک سیستم بسته همواره ثابت است. در فیزیک یک راه تشخیص ماده از جرم این است که ماده را به عنوان ذراتی که جرم سکون دارند تعریف کنیم. اگرچه در فیزیک و شیمی ماده از خود دوگانگی موجی-ذره ای از خود بروز می دهد و بنابراین هم خصوصیات امواج و هم خصوصیات ذرات را دارد.
    آخرین ویرایش: جمعه 12 آبان 1396 13:36
    ارسال دیدگاه
  • مرکزی ترین قسمت خورشید همواره از چشمان ما مخفی بوده است و این مخفی کاری تاکنون اسرار زیادی را از چشمان ما پنهان نگه داشته است. اما برای اولین بار دانشمندان قادر به اندازه گیری سرعت چرخش هسته خورشید شدند و نشان دادند نه تنها هسته خورشید با سرعتی یکسان با سطح خورشید گردش نمی کند بلکه تقریبا ۴ برابر سریعتر است.

    Image result for sun

    محققان همواره این امکان را در نظر داشتند که ممکن است سرعت گردش هسته خورشید با قسمتهای خارجی تر آن همگام نباشد اما تاکنون راهی برای حل این معما وجود نداشت و بسیاری فرض می کردند کل خورشید به مانند یک جسم واحد و منسجم در گردش است. اما داده ها از تلسکوپ خورشیدی سوهو منجر به کشف اولین شواهد از امواج فرکانس پائین جاذبه ای در سیال خورشیدی گردید (با امواج گرانشی که در فضا با سرعت نور منتشر می شود اشتباه گرفته نشود.) که نکته ای کلیدی در اندازه گیری سرعت چرخش خورشید است.

    به گفته یکی از محققان: «ما برای ۴۰ سال در جستجوی این امواج گریزان بودیم اما نتایج تلاش های گذشته هیچگاه قطعی نبود و در نهایت ما موفق شدیم با قطعیت از این راز پرده برداری کنیم.» تاکنون دانشمندان قادر به اندازه گیری امواجی با فرکانس بالاتر به نام امواج فشاری یا امواج اولیه بودند. این امواج که از میان لایه های بالایی خورشید می گذرد به راحتی در سطح خورشید تشخیص داده می شود. در مقابل امواج فرکانس پائین عمیقا در قلب خورشید نوسان کرده و در حالی که حاوی اطلاعات ارزشمندی از رفتار هسته خورشید هستند، هیچ نشانۀ آشکاری از آنها در سطح خورشید وجود ندارد.

    نوسانات خورشیدی مطالعه شدۀ قبلی همگی امواج صوتی فرکانس بالا بودند اما آنجا باید امواج جاذبه ای همانند امواج دریا با حرکاتی به صورت بالا و پائین و افقی، وجود داشته باشد. به وسیله داده های ارزشمند کاوشگر فضایی سوهو در ۱۶ سال اخیر محققان نشان دادند که هسته خورشید یک گردش کامل را در مدت یک هفته انجام می دهد که تقریبا ۴ برابر سرعت گردش سطح خورشید است که در نواحی استوائی هر ۲۵ روز یکبار و در مناطق قطبی هر ۳۵ روز یکبار به دور خود گردش می کند. این به طور حتم یکی از بزرگترین کشفیات سوهو در دهه اخیر است.
    بهترین حدس محققان برای توضیح این عدم هماهنگی در سرعت گردش به روزهای پیدایش خورشید بر می گردد. ایده این است که تشعشعات و بادهای خورشیدی قادر به کند کردن سرعت گردش قسمتهای سطحی خورشید در طول زمان می باشند اما روی گردش قسمتهای داخلی تر بی تاثیر بوده و سرعت گردش هسته کماکان ثابت باقی می ماند. توضیح شایع این است که گردش هسته از دوران شکل گیری خورشید یعنی چیزی حدود ۴/۶ میلیارد سال پیش تاکنون ثابت باقی مانده است و این شگفت انگیز است که فکر کنیم اثری باستانی در خورشید را مربوط به زمان شکل گیری اش کشف کرده ایم. به هر حال این کشف بزرگی برای ستاره شناسان است و حالا در نهایت پس از شناسایی این امواج به دنبال سال ها تلاش برای کشف شان محققان می گویند این تازه شروع کار است. واقعا اتفاق ویژه ای است که بتوانیم نگاهی به قلب خورشید خودمان داشته باشیم تا اولین اندازه گیری غیر مستقیم از سرعت گردش آن را انجام دهیم، اما اگر چه این تحقیق که به اندازه ی یک دهه طول کشیده بود سرانجام به پایان رسید ، پنجرۀ جدیدی به سوی فیزیک خورشیدی گشوده شده است.
    آخرین ویرایش: جمعه 12 آبان 1396 13:40
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 4 1 2 3 4