منوی اصلی
دانستنیهای علمی
لطفا برای استفاده راحت تر، با کامپیوتر های شخصی وارد وبلاگ ما شوید و یا گوشی را افقی نگه دارید!
  • A.Arjmand چهارشنبه 22 شهریور 1396 05:12 ب.ظ نظرات ()
    گوگل در پتنت جدیدی که به ثبت رسانده نشان می‌دهد چگونه می‌توان بدون نیاز به سوزن، از فرد خون گرفت.
    برای اکثر ما، سوزن کردن در دست‌مان و گرفتن خون برای آزمایش‌های مختلف تجربه‌ی ناخوشایندی است. هرچند بعضی از افراد مخصوصا کسانی که دیابت دارند مجبورند به طور مداوم با سوزن سر و کله داشته باشند. اما خبر خوب این است که گوگل شاید راهی پیدا کرده باشد که بتواند درد این پروسه را کمتر کند.
    Image result for google logo
    پتنتی که گوگل به ثبت رسانده نشان می‌دهد که یک میکروذره با نیروی ناشی از گاز به سمت پوست پرتاب می‌شود. پس از اینکه خون از پوست بیرون می‌آید به سمت ظرفی که فشار منفی دارد جذب می‌شود. به این ترتیب، بدون نیاز به سوزن از فرد خون گرفته می‌شود.
    البته با توجه به این که میزان خون گرفته شده در این روش خیلی کم است، در مواردی که به خون بیشتری برای انجام آزمایش نیاز است، به کار نخواهد رفت. به جای آن، این روش در مواردی استفاده خواهد شد که نمونه‌ی کمی از خون کافی باشد، مثل تست دیابت که فقط میزان قند خون آزمایش می‌شود.
    گرفتن خون
    این اولین باری نیست که گوگل به ساخت دستگاه‌های پزشکی علاقه نشان داده است. در ژانویه‌ی سال ۲۰۱۴، گوگل از لنزهای هوشمندی رونمایی کرده بود که میزان قند موجود در اشک بیمار دیابتی را زیر نظر می‌گرفت. هرچند در اغلب موارد این علاقه‌ی گوگل به ثبت پتنت محدود بوده است. بنابراین، در این مرحله، اصلا مشخص نیست که این شرکت دقیقا چه زمانی تصمیم دارد این ایده‌ها را به واقعیت تبدیل کند. البته باید اعتراف کنیم که بعضی از ایده‌های این شرکت واقعا نویدبخش به نظر می‌رسند.
    آخرین ویرایش: چهارشنبه 22 شهریور 1396 05:19 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • A.Arjmand یکشنبه 19 شهریور 1396 07:02 ب.ظ نظرات ()
    طلای سفید به آلیاژی از طلا همراه با دست‌کم یک فلز سفیدرنگ گفته می‌شود. آلیاژ طلا برای ساخت طلای سفید معمولاً نیکل، منگنز، و پالادیم و در مواردی نقره، روی، پلاتین، و مس است. البته رنگ طلای سفید مرسوم در جواهرسازی رنگ واقعی این آلیاژ نیست، بلکه با روکش کردن طلا از فلز رودیم به دست می‌آید.
    Image result for white gold
    از آن‌جا که طلا در حالت خالص بسیار نرم است، در جواهرسازی با افزودن فلز دیگری آن را مقاوم‌تر می‌سازند. برای ساخت طلای زرد معمولاً از مس استفاده می‌شود اما برای طلای سفید از فلزی سفید یا نقره‌ای رنگ استفاده می‌شود. ویژگی‌های طلای سفید بسته به نوع و مقدار فلزی است که به طلا اضافه می‌شود. نیکل فلزی محکم و سخت است و در نتیجه آلیاژ طلا و نیکل برای ساخت حلقه، سنجاق و گیره مناسب است. آلیاژ طلا و پالادیم نرم‌تر و انعطاف‌پذیرتر است و برای سرویس‌های جواهرات و سنگ‌های قیمتی کاربرد دارد. گاهی فلزات دیگری مثل مس، نقره و پلاتین هم برای افزودن مقاومت و افزایش وزن طلای سفید هم به این آلیاژ اضافه می‌شوند.

    آلیاژ طلا، نیکل، مس، روی (طلا: ۷۵۰ قسمت، نیکل: ۱۳۵، مس: ۸۵ و روی: ۳۰ قسمت) که در آن نیکل برای افزایش استحکام، مس برای افزایش چکش‌خوری و روی برای استحکام، و جلوگیری از زنگ‌زدن مس به طلا اضافه شده و همچنین آلیاژ طلا، پالادیم، نقره (طلا: ۷۵۰، پالادیم: ۲۰۰، نقره: ۵۰) از انواع متداول دیگر طلای سفید است. همچنین آلیاژ طلا و آلومینیم (۷۸٫۴۹٪ طلا و بقیه آلومینیم) برای تولید طلای ارغوانی و آلیاژ طلا و ایندیم (۴۶٫۱۷٪ طلا و ۵۳٫۸۳٪ ایندیم) برای تولید طلای آبی استفاده می‌شوند.

    آلیاژ طلا و نیکل ارزان‌تر از طلا و پالادیم است اما برخی افراد به نیکل حساسیت دارند و استفاده طولانی از طلاهای حاوی نیکل در آن‌ها موجب بروز جوش‌های پوستی می‌شود.
    در طلای سفید هم مثل طلای زرد میزان طلای خالص عیار نامیده می‌شود. عیار ۱۸ از ۲۴ به معنای ۱۸ قسمت طلا و ۶ قسمت فلز یا فلزات دیگر است.
    در زبان عامیانه گاهی به پلاتین هم طلای سفید گفته می‌شود در حالی‌که پلاتین فلزی متفاوت است و در مقایسه با طلا مقاوم‌تر، کمیاب‌تر، و رنگ آن درخشان‌تر از طلای سفید است. همچنین الکتروم که آلیاژی از طلا و نقره است و به طور طبیعی نیز یافت می‌شود گاه طلای سفید نامیده شده‌است.

    آخرین ویرایش: دوشنبه 20 شهریور 1396 05:40 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • A.Arjmand یکشنبه 19 شهریور 1396 12:44 ق.ظ نظرات ()
    بیش از ۱۰۰ سال پیش، عصب‌شناس آلمانی به نام «کربینین برادمن» برای اولین بار مغز را برش داد و نقشه‌ای از آن را تهیه کرد. او ۵۰ منطقه متمایز را در سطح پر چین و چروک قشر مغز شناسایی کرد. حالا دانشمندان این نقشه ۱۰۰ ساله را به روزرسانی کرده‌اند که نشان می‌دهد مغز حداقل ۱۸۰ منطقه‌ی متفاوت دارد.

    Image result for brain map

    هر یک از این قسمت‌ها برای زبان، درک، آگاهی، تفکر، توجه و حس کردن اهمیت دارند. با این دستاورد دانشمندان عصب‌شناس به جامع‌ترین نقشه‌ قشر مغز رسیدند.
    دانشمندان دانشگاه واشنگتن با ترکیب اسکن‌های بسیار دقیق MRI از مغز ۲۱۰ جوان بالغ سالم این نقشه را تهیه کردند. آنها می‌خواهند بفهمند که نورون‌های درون مغز چگونه به هم متصل شده‌اند.
    «متیو گلاسر» نویسنده‌ی اصلی این مقاله توضیح می‌دهد که چگونه اسکن‌های مختلف از ساختار، کاربرد و شبکه‌های ارتباطی مغز را با هم ترکیب کردند تا این نقشه‌ی جدید را تولید کنند. بعضی از اسکن‌ها هنگام استراحت سوژه‌ها گرفته شدند، بعضی دیگر هم هنگامی که آنها مسایل ریاضی حل می‌کردند، به داستان گوش می‌دادند یا اشیا را دسته‌بندی می‌کردند.

    Image result for Brain

    این نقشه بلافاصله بر تحقیقات بنیادی مربوط به مغز تاثیر می‌گذارد. همچنین جراحان اعصاب هم می‌توانند از الگوریتم کامپیوتری این دانشمندان استفاده کنند تا همه‌ی قسمت‌های مختلف مغز بیمارانی را که می‌خواهند جراحی کنند، شناسایی کنند.
    در درازمدت و احتمالا پس از سال‌ها، نقشه‌های دقیق مغز به عصب‌شناسان کمک می‌کند تا بفهمند چه مشکلاتی در مغز منجر به اختلالات مختلفی مثل اسکیزوفرنی و زوال عقل می‌شود.


    «سایمون اکیهاف»، یک عصب‌شناس برجسته آلمانی می‌گوید کار آنها یک قدم اولیه به سمت نقشه‌های جامع‌تر و قابل اعتمادتر از مغز انسان است تا بهتر بتوانیم ساختار آن را بفهمیم. «تیموتی برنز»، پروفسور عصب‌شناسی نظری از دانشگاه آکسفورد اضافه می‌کند: «تلاش فوق‌العاده‌ای که برای انجام این کار انجام شده و شیوه‌ی زیبای تهیه این نقشه، آن را به یک اثر متمایز و برجسته تبدیل می‌کند. این نقشه در نگرش مردم نسبت به مغز تاثیر عمیقی خواهد گذاشت و در سال‌های آنها دیدگاه شیوه پیش‌فرض ما برای توصیف فعالیت مغز انسان خواهد شد.
    آخرین ویرایش: یکشنبه 19 شهریور 1396 01:02 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • A.Arjmand یکشنبه 19 شهریور 1396 12:39 ق.ظ نظرات ()
    کهکشان مارپیچی بزرگ و زیبای M101 یکی از آخرین اجرامی بود که به کاتالوگ مشهور مسیه اضافه شد. این کهکشان خیلی بزرگ است و ۱۷۰ هزار سال نوری، یعنی تقریبا دو برابر کهکشان راه‌شیری قطر دارد. فاصله‌ی آن از ما در حدود ۲۵ میلیون سال نوری است.

    https://apod.nasa.gov/apod/image/1705/M101p2000bagi.jpg

    در تصویر بالا کهکشان M101 را می‌بینید و ستاره‌هایی که متعلق به کهکشان خودمان هستند. بعضی از کهکشان‌های دوردست را هم در همین کادر می‌توان دید. مرکز کهکشان M101 مملو از ستارگان سرد و زرد رنگ است. این درحالیست که بازوهای کهکشان M101 را ستارگان داغ‌تر آبی‌رنگ و جوان تشکیل داده‌اند. بازوهایی که به جز ستاره‌های آبی‌رنگ، سحابی‌های صورتی و رگه‌های غباری کدر هم در آن‌ها دیده می‌شود. این کهکشان که در محدوده‌ی صورت فلکی خرس بزرگ قرار دارد با نام کهکشان فرفره هم شناخته می‌شود.
    آخرین ویرایش: یکشنبه 19 شهریور 1396 12:43 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • A.Arjmand پنجشنبه 16 شهریور 1396 08:50 ب.ظ نظرات ()
    خرس آبی (Water Bear)  نام یک موجود اغلب علف‌خوار میکروسکوپی است که دانشمندان آن را با ‌عنوان «تاردیگرید» (Tardigrade) می‌شناسند. مهم نیست که آن‌ها را به آب جوش بیندازید، در فریزر بگذارید، دهه‌ها بدون آب در صحرای بی‌آب و علف رها کنید یا اینکه حتی به فضا بفرستید، خرس‌های آبی به راحتی از چند قدمی مرگ برمی‌گردند. شواهد نشان می‌دهد که خرس‌های آبی می‌توانند طیف وسیعی از شرایط را تحمل کنند؛ چنانکه دانشمندان ردپای آن‌ها را در آب جوش، یخ و حتی فضا هم دنبال کرده‌اند. یک خرس آبی می‌تواند به راحتی چند دهه را در بیابان سپری کند بدون‌ آن‌که حتی یک قطره آب به او برسد. او می‌تواند حتی در گودال‌های فوق‌العاده عمیق اقیانوسی که عمق برخی از آنها به ۱۰ الی ۱۱ کیلومتر هم می‌رسد، دوام بیاورد. جالب اینجاست که این مبارز فناناپذیر یک موجود بی‌مهره به ظاهر ساده است که با همه کوچکی‌اش یک صفت خارق‌العاده دارد و آن‌هم تحمل بسیار زیادش در شرایط سخت است. اما چه چیزی باعث شد که این موجود میکروسکوپی تا بدین اندازه پرطاقت باشد؟ پاسخ به این سوال را می‌توانید در موارد ذیل جستجو کنید:
    Image result for Tardigrade

    خرس‌های آبی ۸ پا و دهانی پر از دندانهای تیز دارند.

    مطالعات نشان می‌دهند که خرس‌های آبی وقتی در شرایط بی‌آبی حاد و کشنده قرار می‌گیرند، نخستین کاری که انجام می‌دهند این است که شکل بدن خودشان را کلاً تغییر می‌دهند. یک خرس آبی مقاوم در این شرایط نخست کل آب بدنش را از دست می‌دهد. این درحالیست ‌که از دست دادن آب بدن یا همان «دهیدراسیون» (Dehydration) برای انسان بسیار خطرناک است یعنی اگر شما تنها ۵ الی ۸ درصد آب بدن خود را از دست دهید، بدون‌تردید نشانه‌هایی از گیجی و فرسودگی خواهید داشت و از دست دادن بیش از ۱۰ درصد آب بدن به طور قطع منجر به آسیب‌های بسیار جدی فیزیکی و روانی خواهد شد. پژوهشگران باور دارند که از دست دادن ۱۵ الی ۲۵ درصد از آب بدن برای انسان کشنده است. ولی یک خرس آبی نه‌تنها می‌تواند کل آب بدنش را از دست بدهد بلکه حتی در این شرایط باز هم به بقای خود ادامه می‌دهد. دانشمندان معتقدند که یک خرس آبی بخش اعظم آب از دست‌رفته‌ بدنش را با نوعی قند موسوم به (Trehalose) جایگزین می‌کند. در حقیقت این قند همان منجی خرس آبی است چرا که در غیراین‌صورت مرگ این جانور حتمی خواهد بود.یکی از مهمترین دلایل بقای خرس‌های آبی جثه خیلی خیلی کوچک آن‌هاست. یک خرس آبی بالغ حداکثر می‌تواند حدود یک میلی‌متر یا گاهی ۱٫۵ میلی‌متر رشد کند در حالی‌که اکثر خرس‌های آبی بین ۰٫۳ تا ۰٫۵ میلیمتر هستند. بدیهی است که تحت این شرایط آن‌ها می‌توانند به راحتی خودشان را در لابلای ماسه‌های دریا یا هر جای دیگر پنهان کنند.

    Image result for Tardigrade
    از دست دادن ۱۵ الی ۲۵ درصد آب بدن انسان کشنده است این درحالیست که خرس‌های آبی میکروسکوپی نه ‌تنها می‌توانند کل آب بدنشان را از دست بدهند بلکه حتی می‌توانند دهه‌ها در این شرایط به حیات ادامه دهند.

    دانشمندان با بررسی این جانور در زیرمیکروسکوپ متوجه شدند که در دهان خرس‌های آبی اسلحه‌ای فوق سری پنهان شده است: دندانهای تیز. بررسی‌های بیشتر نشان داد که این علف‌خواران میکروسکوپی در دنیای واقعی خودشان بسیار حریص و درنده هستند. در حقیقت دندان‌های تیز به آن‌ها اجازه می‌دهد تا به راحتی بافت‌های جلبک‌ها و سایر موادی را که می‌توانند از آنها تغذیه کنند، از هم پاره کنند.
    در سال ۲۰۰۷ یک محقق سوئدی به نام «ک. اینگمار جانسن» (K. Ingemar Jonsson) از «دانشگاه کریستینستاد» (Kristianstad University) تحقیقی علمی را آغاز کرد که به واسطه‌ی آن نخستین سفر فضایی پرهیجان خرس‌های آبی رقم خورد. فضای پیمای (FOTON-M3) ماموریت داشت تا خرس‌های آبی را در معرض فضای آزاد قرار دهد، جالب اینجاست که خرس‌های آبی از این ماموریت سخت هم سربلند خارج شدند. هزاران هزار خرس آبی که به این فضاپیما چسبیده بودند، پس از بازگشت به زمین مورد آزمایش قرار گرفتند. نکته حیرت‌آور این بود که جمع کثیری از ماده‌های خرس آبی در همان شرایط سخت و در فضا تخم گذاشته بودند و نوزادان تازه متولد شده نیز وضعیت مطلوبی داشتند. امروز تردیدی برای دانشمندان نیست که بیشتر خرس‌های آبی می‌توانند نه‌تنها در فضا و در شرایط خلاء کامل بلکه حتی در صورت تابش امواج کیهانی هم زنده بمانند. اسلحه‌ی فنا گویی بر خرس‌های آبی بی‌تاثیر است چرا که آن‌ها حتی سطوح کشنده‌ی تشعشعات ماورای بنفش را هم تحمل می‌کنند. جالب این‌جاست که یک خرس آبی میکروسکوپی حتی قادر است فشار اتمسفری به میزان ۶۰۰ بار بیشتر از آنچه که بر سطح زمین وارد می‌شود را هم تحمل کند.
    تحقیقات نشان می‌دهد که خرس‌های آبی احتمالاً خیلی پیش از حضور انسان بر روی این کره‌ی خاکی نمودار شده‌اند و آن‌طور که از شواهد برمی‌آید، ظاهراً کوچک‌ترین انگیزه‌ای هم برای انقراض ندارند؛ لذا شاید بتوان آن‌ها را بازماندگان فناناپذیر کره خاکی تلقی کرد. اتحادیه‌ی جهانی حفاظت از طبیعت و منابع طبیعی (آی‌یو‌سی‌ان) تاکنون وضعیت زیستی خرس‌های آبی را بررسی نکرده است لذا به طور قطع نمی‌توان نظر داد که جمعیت گونه‌های مختلف آن‌ها در روی کره زمین افزایش داشته یا اینکه بالعکس روندی نزولی را طی می‌کنند.اما یک سوال دیگر در مورد خرس‌های آبی، طول عمر آنها در شرایط عادی است، به نظر شما یک خرس آبی معمولی به صورت طبیعی چند سال عمر می‌کند؟
    دانشمندان می‌گویند که گونه‌های مختلف خرس‌های آبی طول عمرهای مختلفی دارند بعنوان مثال طول عمر  (Hypsibius dujardini) که یکی از انواع خرس‌های آبی با پراکنش جهانی است، بین ۴ تا ۱۲ سال تخمین زده شده است درحالی‌که یکی از خویشاوندان بسیار نزدیک همین گونه که در آب شیرین هم یافت می‌شود، به صورت طبیعی تنها ۱ الی ۲ سال عمر می‌کند. شاید به نظر شما هم چنین تفاوتی در میان دو عضو یک خانواده کمی عجیب باشد اما یک فرضیه در مورد طول عمر کمتر این خویشاوند نزدیک وجود دارد، آن هم اینکه خرس‌های آبی که در آب شیرین زندگی می‌کنند اغلب دوره کمون ندارند و گونه مورد نظر ما نیز اتفاقاً جزو آن دسته از خرسهای آبی است که دوره کمون ندارد. دانشمندان معتقدند که همین خصوصیات ساده می‌تواند طول عمر آنها را در مقایسه با یکدیگر بسیار تغییر دهد.طول عمر طبیعی خرس‌های آبی اغلب با یکدیگر فرق می‌کند و علت این مساله را هم باید در ویژگی‌های متفاوت زیستی آن‌ها جستجو کرد. بعنوان مثال یک گونه از خرس‌های آبی که در اغلب زیستگاه‌های جهان به صورت بومی یافت می‌شود، بین ۴ تا ۱۲ سال عمر می‌کند در حالیکه یکی از خویشاوندان نزدیک همین گونه تنها ۱ الی ۲ سال زیست  می‌کند. قلمروی زیستی خرس‌های آبی بسیار فراتر از حدی است که احتمالاً تصور می‌کنید. در یک روز مرطوب به راحتی می‌توان تعدادی از آن‌ها را لابلای خزه‌‌ها و گلسنگ‌ها پیدا کرد اما فراموش نکنید که آن‌ها میکروسکوپی هستند. فسیل‌های کشف‌شده از‌ خرس‌های آبی، تاریخچه حضور آن‌ها را بر روی کره زمین تا دوران زمین‌شناسی کامبرین عقب برده است با این حساب می‌توان گفت که خرس‌های آبی بیش از ۵۰۰ میلیون سال پیش هم روی کره زمین حضور داشته‌اند.
    در حال حاضر ۹۰۰ گونه از آن‌ها در کل دنیا شناسایی شده است. اغلب خرس‌های آبی از عصاره‌ی خزه‌ها، گلسنگ‌ها و جلبک‌ها تغذیه می‌کنند لذا می‌توان گفت در مکان‌هایی که خزه، گلسنگ یا جلبک باشد، احتمال حضور این گیاهخواران هم بیشتر است اما در عین حال فراموش نکنید تعدادی از آن‌ها گوشتخوار هستند و می‌توانند از سایر هم‌نوعان خودشان تغذیه کنند.دانشمندان از همان زمانی که این موجودات را کشف کردند تا امروز کوچکترین تردیدی در شگفت‌انگیز و متفاوت بودن آن‌ها نداشته و ندارند. مطالعات نشان می‌دهد که در حقیقت توان بالای آن‌ها برای بقا در شرایط سخت است که باعث شده، این موجودات هشت‌پا مرزهای نامتناهی را راحت درنوردند. اغلب گونه‌های خرس آبی موفق به تسخیر مهمترین بوم‌گاه شناخته‌شده در جهان شده‌اند. از بین ۸ بومگاه یا اکوزون شناخته‌شده در روی کره زمین که به ترتیب عبارتند از نئارکتیک (آمریکای شمالی)، پالئارکتیک (اوراسیا و شمال آفریقا)، آفروتروپیک (جنوب صحرای آفریقا)، نئوتروپیک (جنوب آمریکا، آمریکای مرکزی و کارائیب)، آئوسترالاسیا (استرالیا، گینه‌نو و نیوزلند)، ایندومالایا (شبه‌قاره هند، جنوب‌شرقی آسیا و چین)، اوسآنیا (پلی‌نزی، میکرونزی و جزایر فیجی) و جنوبگان کمتر پهنه‌ای را می‌توان سراغ گرفت که خرس‌های آبی پرچم صعودشان را در آنجا به اهتزاز درنیاورده باشند.
    آخرین ویرایش: پنجشنبه 16 شهریور 1396 09:10 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 31 1 2 3 4 5 6 7 ...